Keşke Son Kurşunu Yüreğime Sıksaydın...!
Ve sen yoksun artık
Ne sıcacık bakan gözlerin
Ne sarıldığım zaman yok olduğum,
Senin benliğinde var olduğum dünyam
Ne beni yakan yüreğin
Ne yüreğime saklayacağım tek bir sözün var
Ve sen yoksun artık
yaşayamıyorum, nefes alamıyorum
çok canım acıyor, kanıyor yaralarım
sevemiyorum insanları çünkü hiçbiri sen değil
beni saran varlığın nerde
ve sen yoksun artık
ben yapayalnız kaldım bu acımasızlıklarda
ben sensiz kaldım
gittin değil mi?
tek söz yok yüreğime saklayacağım,
tek bakış yok gözlerimde saklı kalan
kokun yok,dudaklarımda ıslaklığın ve senin hayatında da ben…
ve sen yoksun artık
uyuyamıyorum, oysa ben günlerce sadece uyumak istiyorum
tek kavuşabildiğim rüyalarımda seninle buluşmak için…
senin için…
hani seninleyken en güçlü fırtınalara dayanabilen bir çınardım ya
şimdi bir meltem beni yıkıyor
sensizim…
gittin ya, beni; BENİ ANLAMAYAN İNSANLARLA BIRAKTIN YA
neydi bana nefretin
bu kadar acıyı bana yaşattın
bir terk ediliş değil, yokluğunun varlığını hissetmeme neden olan acı
sensizlikle dövüşmem de değil
sanki yemin etmiş gibi acılarını sahiplenmekte değil
gidişin bir ihaneti,bir yalnızlığı,bir yok oluşu kabul edememek bunu anlamamak
kayboluş, aşklara insanlara son çığlık içimdeki yıkılışta
yapamam dayanamam bunu anlayamam anlatamam
bir tarafım seni inkar ederken bir tarafım seni delice kabulleniyor,
çıkıp karşıma
yapmadım demeni bekliyor
ama sen yüreğime inat susuyorsun
ve sen yoksun arık
keşke son kurşunu yüreğime sıksaydın bu kadar kanar mıydı içim
sen benim canımdın
aldın yaşayamadım ki senden sonra bir daha ben olamadım ki.....
alıntıdır...
