Ağaç Ve Ben...!
Ağaca sordum sevdigin varmidir diye?
Bana cevabi çok güzel oldu;
Benim sevgililerim dallarim,
Ayak altimda duran çimenlerdir dedi.
Ayni soruyu agaçta bana sordu.
Ben birtürlü bir cevap bulamiyordum.
Belkide dogruyu söylemekten korkuyordum.
Çünkü alay etmesinden korkuyordum,
Ama dayanamayip gerçegi söyledim.
Dedim sevgilim çok oldu,
Ama senin dallarin kadar bana bagli olmadilar.
Baska bir soru sordum konuyu degistirmek için!
Sordum; Sen hiç sarki söylermisin?
Cevap olarak hemen;
Rüzgarla benim yapraklarim birlestimi,
Güzel bir ses çikar ve o ses benim en sevdigim sarkidir.
Ve o sarkiya dallarim ve bende dans ederek eslik ederiz.
Ayni soruyu tekrar bana sordu.
Ya sen hiç sarki söylermisin?
Cevap olarak sunu söyledim.
Ben sarkiyi yalniz kaldigimda,
Ayrildigimda veya terk edildigimde,
Bagirarak söylerim.
Anlayacagin benim söyleme nedenim baska,
Derdimi sarkilarla paylasiyorum.
AĞAÇ ŞAŞIRARAK: Ben senden dahada mutluymusum,
Sen dünyayi gezdigin halde umutsuzsun.
Mutluluk nedir unutmussun.
Arkadaşlar anlayacaginiz,
Ben bir ağaç kadar mutlu, umutlu, ümitli olamadim.
Kisaca bir ağaç kadar olamadim.
Mustafa Aslan
